EYÜP DALKILIÇ
Lisans eğitiminin ardından çalışma hayatından emekli olan Eyüp Dalkılıç, yaşamını okuma ve yazma tutkusuyla sürdürmektedir. "Vicdanın Işığı" isimli bir romanı bulunan yazar, aynı zamanda şiiri "his dünyamızın rüzgârı" olarak tanımlayan bir gönül adamıdır.
Şiirin, insanın benliğindeki saklı duyguları uyandıran bir tebessüm olduğuna inanır. Amatör bir heyecanla kaleme aldığı eserlerini şiir severlerle paylaşmaya devam eden Dalkılıç; okumayı, yazmayı ve eleştiriyle gelişmeyi bir yaşam biçimi olarak kabul eder.
Gecem içimde büyür, bana dar gelir âlem,
Gök kubbe çatlar sanki, üstüme çöker elem.
Adım gölgemden ağır, yol benden ürker gibi,
Bir ben var bende kayıp — ben ona esirim.
Ruhumda bir kilit, anahtarı kaybolmuş,
Vurdu gitti, çıkar son nefes benden.
Yorgun gönlüme düşen bir darbeden.
Şimdi sensiz hayat sebepsiz neden.
Senden sonra ışık yansımaz evden.
Gözyaşım sel oldu, akmaz artık içimden,
Ne hamdır, pişmez oldu bu ızdırap,
Büyüdükçe derdim, cüssemi aşar.
Sabrım tükenir, erir buz gibi.
Her şafak bu yalnızlıkta bir döngü var,
Bu hâle nasıl düştüm, aklım şaşar.
Akıtma benim gözyaşım, kurutma pınarımı,
Asma sakın o gül yüzün, solmasın gülen halin.
Bir busedir ezelden oldu gönlümün fermanı,
Lütfet bir kez uzat öpeyim tatlı dudağını.
Döküldü bitti gözyaşım, Kurudu bak pınarlarım,
Asma sakın o gül yüzün, Gülen halin hiç solmasın.
Beklemem o yâr sandı, Gözüm ufukta kaldı.
Her giden ömür aldı, Bana da mazi kaldı.
Yalnızlık bana kaldı. Ufkumu duman sardı,
Ben kendime ağlarım, Beni hüzün kapladı.
Bir seher vaktidir eren hükm i ecelden haber,
Âb ı soğukla yıkanır cismim, olur bî haber.
Beyaza bürünür ten, kefen olur gamlı sır,
İki tahta arasında yatarım sessiz, keder.
Nâşımı ebedî yola uğurlar bir avuç el,
Bir çift yaş kalır ardımda, söner gözlerde eser.
Dağları aşsan da bana gelsen,
Mahzun hâlimi bir görüp sevsen,
Aşka ümit var, sen sevmeyi bilsen;
Burasıdır aşığın doğduğu yer.
Ecel galip gelir, yıkar insanı,
Ne maksat ile indik bu fâni cihana,
Kula kul oldu niyet, söndü düş-i rüya.
Sevdalıydık ezelden ebede giden yola,
Maddede boğuldu can, kayboldu o rüya.
Mevlâ. Koş ki varasın o sırra ey talibi hak,
Kaçtığım her sokak dibi karanlık,
Ne zaman geçer, ne gelir aydınlık.
Gecede kayboldum, puslu sır gibi,
Pusuda bekliyor kahpe yalnızlık.
Her yer yabancı, bana sense uzak
Bende hatıran kaldı yeşil kazak
Ne bir gam var ne keder, bakmaz gözün hâneme,
Mutluluğu ararsın, oysa aşk yaşanır, benimle.
Varlığım yokmuş gibi, kaldım yine köşede;
Yıkan sözler gizlidir, şimdi senin dilinde.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!