Yetim Parmaklar Şiiri - Sibel Orhan

Ölürsem eğer, tutar mısın soluğu kesilmiş ellerimi
Alır mısın avuçlarına, o hiç tatmadığım baharlarımı
Bastırır mısın koynuna, soğuk değmesin diye…
Nihayet buyur eder misin, şu derya-yı hüsranıma
Kaskatı bedenimi, şefkatinle kucaklar mısın
Bir ömür, sığabilmek için azıcık merhametine,
Dizlerine çöken saçlarımı okşar mısın
Söyle, bir veda mı gerekiyordu, mahur ferimi görmene
Takati bitmiş ruhumun son nağmesiydi,
Esirgediğin bir damla dilruba, hicranı dindirir mi
Ömrünce kaçtığın vebalde yüzleşebilir misin
Birkaç kürek toprak hatırına, benimle birleşir misin?
Çehrem bir kış ikindisi gri, soluk ve bîçare,
Çaldığın süt kokulu günleri, pare pare getirir misin?
Mor menekşelerden allar çalar mısın bu kâfur tenime
Hani senin bitmeyen, buzdan örülü nikbinliğine,
Bu soğuk veda, bir hançer gibi saplanır mı sence
Bakışların sürgündü yuvasız çocukluğuma,
Gülüşün yabancıydı bana, bu ah-u figanıma,
Uzaklığının verdiği o kahredici, o dilsiz hicranla,
Kibrinin sağır, dipsiz surlarını yıkar mısın hınçla
Ruhumdaki ilmekler ıstırapla söküldü bilir misin
Istırabınla mihrabım küle döndü görür müsün
Ne sitemkâr bir feryat kaldı ne de teselli bir hüküm
Bu ıssız sahada, sevgisizliktir tek hüzün
Hıçkırıklara boğulmuş, diz çökmüş bir vedayım duyuyor musun
Kapatırken gözlerimi bu dünyanın hiç ısınmayan güneşine,
Sana kalsın bu dertli sükût, bu yarım kalmış serzeniş hediye
Mağlubiyetin olacak, yaban seherinde…
Avuçlarında o yetim, buz tutmuş parmaklarımı tutar mısın?
Yersiz gururunun mukadder azabını taşır mısın?
Beni, benden sonra; kahredersen sevmediğine
Sahiplenir misin zemherimi? Kapanan gözlerimle
Gidiyorum işte; yer bulamadım göğsünde
Mahkûm ettiğin ömrümün sarhoşluğuna yanar mısın söyle
"Seviyorum" de bari çileyi hanemde,
Öyle olsun aldat beni kendince;
Duyarım toprak altında, yaşat yalanınla
Dertli dertsiz diz çökerek…
Mahzun, donmuş yaşlarımın sileni ol bari,
Melceydi rahiminde taşıdığın canın niyeti,
Zira çoktan bitti bekleyiş, göğsün artık ecnebi
Bakışların sürgün saf dünyama masum musun şimdi
Bir yâd olur mu bu kaçış, hoyrat gaddarlığına
Elem yetti arsız gönül yetimliğine,
Bedeli ödendi diyeti umutsuz senelerde!
Süt kokulu kederde; yetim parmaklarım ile,
Yalvarırım…Yaşarken esirgediğin tek hece,
Bırak sarsın bu tabutu, bu kimsesiz gecede
Anlarsın; görünce muazzam eserini!
İşte o gün…
Feryadın sonu yok bir masalın esamesi...…
Uzat ellerini, çekinme geç kalmış nedametle,
Dokun bu soğumuş tenin dilsiz ve yetim parmaklarına şimdi sen de…