Yeşilli Çay Evi Şiiri - Sami Özay

​Sabahın ilk ışığı düşerken camdan içeri,
Köşe başındaki ocağın tüter, alır benden beni.
Demli çayın bardağa dökülüşü bir melodi,
Burada unutulur dünyanın gamı, sitemi.

​Ne zaman daralsa içim, sığınırım bu limana,
Bir sandalye, bir masa, sanki can gelir candan cana.
Sohbetin koyu neşesi karışır demli kokuya,
Zaman durur gibi olur bu eski, yorgun mekanda.

​Sıcak bir dost elinin uzandığı o köşede,
Bir ömür tüketilir darılmadan neşeye.
Dalarsa da gözlerim ta derindeki hüzne,
Bu ocak sığınaktır tükenmeyen ömrüme.