Arda Kalan Ömür Şiiri - Sami Özay

Bilemezsin ne yaman bir yangındır yokluğun,
Külünü saklarım avucumda, tükenmez bu yorgunluk.
Gözlerinin bıraktığı o derin, o tuzlu sızı,
Geçmiyor sevgilim, silinmiyor ömrümün bu kışı.

Gidişine baka kaldım, dilsizdi dilim, kördü gözüm,
Sen gidince anlamını yitirdi onca süslü sözüm.
Bir ömür adadım ben o son bakışına, o vefasız yola,
Yalnızlık sarıldı boynuma, sımsıkı, kol kola.

Şimdi bomboş caddelerde yankılanır adım,
Ben seni beklerken, kendimden çok uzakta kaldım.
Bir ömür böyle eriyor işte, damla damla, sessizce,
Gidişinle yıkıldı dünyam, ne söylesem boş, ve densizce