İnsanlar, Allaha yedi perde ile perdelidir.. Ona en uzaktaki perdenin ismi nefsi emmaredir..Buna hayvani boyutta denir..Kişi Allaha inanmış olsa dahi, eliyle diliyle beliyle her türlü günahın içindedir..Nefsi herşeyi ister..Ama normal bir halde istemez..Canavarca bir tavırla ister..Şiddetle ister..Şehvetle ister..Bu nefis perdesinde olan kişinin dili bildiğinede uzar..bilmediğinede uzar..küfür, şirk, isyan, boş konuşma, dedikodu ve iftiranın bini bir paradır bu kişinin ağzında..Cinsellik, kişinin tüm uzuvlarını harekete geçirmiş durumdadır..
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta