Yankı Şiiri - Ahmet Oğuzhan Koçar

Aynı göğün altındayız, aynı taşlara basar adımlarımız,
Aynı koridorlarda yankılanır dilsiz feryadımız.
Aramızda ne dağlar var ne aşılmaz yollar;
Kendi ellerimle yıktığım o eşikte tutsak kaldı baharımız.

Bir nefes kadar yakınken fersahlarca uzaktasın benden,
Ruhum sıyrılamıyor sana yaşattığım o kör geceden.
Haklısın yüz çevirmekte, susmakta, görmezden gelmekte;
Bunun yükü öyle ağır ki, eksilmiyor bu kahır içimden.

Göz ucuyla dahi geçsen, göğsümün ortasında bir yangın parlar,
Pişmanlık denen bu mengene her saniye göğsümü sıkar.
Adını fısıldasam içimden, duvarlar üstüme devrilir;
Sesini duyamamak bu koca dünyayı başıma yıkar.

Affet demeye dilim varmaz, cürmüm aşkımdan da büyük,
Omuzlarımda bir zamanlar kurduğumuz hayallerin enkazı, koca bir yük.
Yanından bir gölge gibi geçerken bil ki içim kanar;
Aynı avlunun ayazında, kendi cehennemimde yapayalnız ve sönük.