Yanılgının bilinci Şiiri - Musa Niyaz Erdem

Bir eylemin nedenini aramak,
geçmişin düğümünü çözmek midir;
yoksa olup bitene sonradan
kaçınılmazlığın dilini öğretmek mi?

İrade, nedenlerin dışına çıkamıyorsa,
özgürlük hangi çatlakta barınır?
Her boşluğu bir nedenle kapatan akıl,
kendi hükmünde hangi gedik bırakır?

İnsan kendini anlatır;
bir süre sonra anlatı,
anlatanın yüzünü giyer.
Hatırladıkça geçmişi değil,
geçmişe bakan gözünü yeniden kurar.

Öyleyse kimdir yaşayan:
olayların içinde seçim yapan özne mi,
yoksa olaylar sustuğunda
dağınık izleri kader diye birleştiren anlatı mı?

Belki benlik, derinde saklı değişmez bir öz değil;
birbirini yok edemeyen çelişkilerin
aynı bedende imzaladığı
geçici, kırılgan bir ateşkes.

İnsanın en derin yanılgısı,
kendisi hakkında yanılması değil;
yanıldığını fark eden bilincin,
kendi şüphesini bile
hakikatin son sözü sanmasıdır.