Yangının Kokusu Şiiri - Mustafa Alp

Antoloji.com mobil uygulaması Şiirler, şairler, mesajlarınız ve gruplarınız telefonunuzda. iPhone ve Android için ücretsiz. Uygulamayı İndirİndir
Mustafa Alp
922

ŞİİR


5

TAKİPÇİ

Yangının Kokusu

zaman geçtikçe uzak düşüyoruz,
aynı şehrin içinde iki ayrı mevsim gibi.
gözümüzün önünden çekilse de o günler,
yangının kokusu hala burnumuzda.
insan bir evi terk eder de yıllar sonra
anahtarını cebinde bulur ya, öyleyiz.

senden kalan bir eşya aramadım hiç.
çekmeceleri boşalttım, perdeleri indirdim.
ama çay koyarken ikinci bardağa uzanan elim
benden daha geç öğrendi gittiğini.
ben unutmayı aklımda bitirmiştim.
alışkanlıklarım senden yana kaldı.

gece bir ney sesi dolanır içimde,
hangi nefes kırılmış da böyle öter, bilmem.
şair olsam derdim ki, aşk dediğin,
ateşe kızıp da külü koynunda saklamaktır.
ben külü de savurmak istedim.
avuçlarımın karası geçmedi.

sana kızdığım günleri de hatırlıyorum.
kapıyı sert çekişini, benim susup bekleyişimi.
dönüp bir söz söyleseydim belki dururdun.
sen durmasan bile ben bugün bilirdim.
o kapı kapanırken elimden geleni yaptım.
şimdi en çok o söylenmemiş söz ağır.

zaman geçtikçe uzak düşüyoruz,
sesini duysam tanırım, bilirim.
ama sana anlatacağım hayat çoğaldı.
neresinden başlasam yabancı gelecektir.
yangının kokusu hala burnumuzda,
yine de ikimiz başka evlerde uyanıyoruz.

bir gün karşılaşırsak halimi sorma.
iyiyim dersem yalan söylemiş olmam,
insan acısıyla da ekmek alır, güler, yaşar.
yalnız gözüm yüzünde biraz oyalanırsa
eski seni aradığımdan sanma.
orada bıraktığım kendimi tanımaya çalışırım.

vaktiyle birbirimize ettiğimiz sözleri
şimdi birer borç gibi tutmuyorum.
senin de taşımaktan yorulduğun şeyler vardı,
benim de gurur diye sakladığım korkular.
ikimiz de haklı çıktığımız akşam
aynı masadan eksik kalktık.

zaman geçtikçe uzak düşüyoruz.
bunu artık yola bakınca anlıyorum.
ayak izlerimiz bir yerde ayrılmış,
ardımızdan yağan yağmur ikisini de silmiş.
fakat ne zaman içimde o koku yükselse
pencereyi açıyorum, seni çağırmıyorum.

geçen gün gerçekten duman koktu sokak.
komşular telaşla kapılara çıktı.
ben bir an olduğum yerde kaldım.
sonra baktım, köşede kuru dallar yanıyor.
herkes evine döndü, ben de döndüm.
o gece anladım, yangın bitmişti.
burnumda kalan kokuya ev demişim.

✍️

Mustafa Alp
Kayıt Tarihi : 4.10.2026 21:25:00
Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!