19 Eylül Vatanın Borcu Şiiri - Mustafa Alp

bugün on dokuz eylül,
takvimden bir yaprak koparma hemen,
bazı günler geçmez,
milletin alnında kalır.

sakarya’nın toprağından hala barut kokusu gelir.
bir millet düşün,
ölüm önünde,
esaret arkasında.

ve bir adam,
milletinin önünde dimdik.
ya istiklal, ya ölüm.
demiş.

sonra meclis ayağa kalkmış,
yıl bin dokuz yüz yirmi bir. mustafa kemal’e
gazi demiş,
omzuna mareşalliği koymuş.

lakin bilmez misin ey dünya,
omza konan her yıldız ışık değildir.

bazısı yüktür.
bir milletin kaderini omuzlarında taşımışsan, madalyanın ağırlığını teraziler tartamaz.

hey ahali,
gazi deyince yalnız göğsündeki madalyaya bakmayın.

madalya küçücük bir metaldir,
asıl gazilik gece herkes uyurken yarasıyla konuşan, adamın sessizliğindedir.

kimi kolunu bırakmıştır cephede,
kimi bacağını, kimi gençliğini.
kimi iki ayağıyla dönmüştür evine ama ruhunun yarısını bir siperde unutmuştur.

sen ona, savaş bitti dersin.
o yüzüne bakar, susar.

çünkü bazı savaşlar antlaşmayla biter,
bazıları insanın içinde ölene kadar sürer.

bir anne düşün,
kapının önünde ayak sesi beklemiş yıllarca.
bir baba düşün,
oğlunun üniformasına sarılıp ağlamamak için duvara dönmüş.
bir çocuk düşün,
babam ne zaman gelecek? diye sormuş.

kimse cevap verememiş.

işte vatan dediğin,
haritada çizilmiş birkaç çizgiden ibaret değildir.

bazen bir çocuğa verilemeyen cevaptır.
şehit dediğin de mezar taşına kazınmış bir isim değildir yalnız.

biz sabaha uyanalım diye ,
yarını olmayan adamdır.

çanakkale bilir bunu,
sakarya bilir,
dumlupınar bilir.
kore’nin ayazı,
kıbrıs’ın toprağı bilir.
ama en iyi analar bilir.

git bir şehit anasına sor vatanın fiyatını.
sana altın demez,
para demez,
servet demez.
bir oğul der.
sonra susar.

işte o suskunluğun karşısında dünyanın bütün hazineleri bozuk para kalır.

ey ahali,
kahramanı öldükten sonra sevmek kolay.
mezarına çiçek bırakırsın,
iki dua okur,
evine dönersin.

asıl marifet,
yaşayan gazinin kapısını çalmaktır.

bir ihtiyacın var mı? demeden önce
seni unutmadık diyebilmektir.

çünkü vefa senede bir gün hatırlamak değildir.
vefa, takvim yaprağı hiç değildir.

tören biter,
meydan boşalır,
bayraklar toplanır,
nutuklar susar.

peki vicdan?

onu da mı gelecek on dokuz eylüle kadar katlayıp kaldıracağız?

olmaz.

çünkü millet olmak aynı toprakta doğmak değildir yalnız.

aynı bedelin emanetini taşımaktır.
biz bugün bu göğün altında özgürsek,
bayrak başımızın üzerinde kendi rüzgarıyla dalgalanıyorsa,
birileri o rüzgar uğruna son nefesini verdi.

adı mehmet’ti belki, hasan’dı, ali’ydi.
belki adını hiç duymadık.
ama biz onun duyamadığı sabahlara uyandık.
biz onun göremediği çocukları büyüttük.
biz onun yürüyemediği sokaklarda yürüdük.

ve adına hayat dedik.

şimdi söyle bana ey dünya,
kim kime borçlu?

şehit mi bize, biz mi şehide?
gazi mi vatana, vatan mı gaziye?

cevabı mezarlıklarda arama.
başını kaldır, bayrağa bak.
kırmızısında cevabı var.

bu memleket bize bedava bırakılmadı.

parasını biz vermedik belki,
ama birileri gençliğiyle ödedi.
birileri koluyla, bacağıyla ödedi.
birileri anasının gözyaşıyla ödedi.
birileri de canıyla.

onun için bugün gazinin madalyasına değil,
o madalyanın arkasında sakladığı ömre eğiyorum başımı.

şehidin mezar taşına değil yalnız,
yaşayamadığı yarınlarına borçlu hissediyorum kendimi.

çünkü mesele şehitlerimizi saymak değil,
onların eksildiği yerde
bizim nasıl insanlar olduğumuzdur.

mesele gaziyi alkışlamak değil,
alkış bittikten sonra
onu unutmamaktır.

ve mesele bu vatan için ölmekten söz etmek de
değil yalnız.

asıl mesele,
uğruna ölünen vatanda
adam gibi yaşayabilmektir.

bugün on dokuz eylül.
başta gazi mustafa kemal atatürk olmak üzere,
bu toprak uğruna can veren bütün şehitlerimizin önünde saygıyla eğiliyorum.

ebediyete yürüyen gazilerimizi minnetle anıyor, hayatta olan gazilerimize şükranlarımı sunuyorum.

çünkü onlar bizden bir teşekkür istemedi.
ama bizim onlara ödenmeyecek bir borcumuz var.

unutmamak.

✍️