Yangının Sesi Şiiri - Mustafa Alp

bazen acılar sessizdir,
içten içe yakar.
dışarıdan bakan,
akşam oldu sanır.
insanın içinde bir ev kararır.

sabah yine yüzümü yıkadım,
aynada bir şey belli değildi.
musluğu kapattım, çıktım.
geceden kimsenin haberi olmadı.

işyerinde güldüm bir söze,
“keyfin yerinde” dediler.
bir kahkaha attık diye
bütün geceyi temize çektiler.

ne güzel hesap bu,
gülene dert hakkı yok.
ağlayana da “toparlan” derler.
acının makbul saati yok.

sana anlatmayı denedim.
tam “bu aralar” demiştim,
“herkesin derdi var” dedin.
benimki de herkesin içindeydi.
nedense ona sıra gelmedi.

sonra sustum.
sen konu kapandı sandın.
oysa ben cümlenin devamını
eve kadar içimden söyledim.

gece ayakkabımı çıkarırken
bir bağcık düğümlendi.
çömelip uğraştım uzun uzun,
çözülünce ağlamaya başladım.

bağcıktan değildi elbet.
ama insan bazen bir düğüme gösterebilir
kimseye gösteremediği çaresizliğini.

ertesi sabah gözlerim şişti,
“uyuyamadım” dedim.
doğruydu.
yalnız sebebini söylemeyince
yalan kadar işe yaradı.

ben de az yapmadım bunu,
birinin yüzü düşse şakaya vurdum.
meclis rahatlasın istedim.
adamın susmasını neşemize yordum.

şimdi düşünüyorum.
belki o da tam başlayacaktı,
ben güldürdüm herkesi.
bir insanın sözü kahkahanın altında da kalırmış.

geçen gün karşılaştık,
yine aynı şakayı bekledi.
yapmadım.
“o akşam ne anlatacaktın?” dedim,
yüzüme uzun uzun baktı.

kaldırımda durduk.
insanlar yanımızdan geçti.
anlattıkça sesi kısıldı.
duymak için biraz yaklaştım.

öyle bir çare bulmadım,
derdi de orada bitmedi.
ayrılırken elimi tuttu.
bu defa hemen çekmedi.

bazen acılar sessizdir,
içten içe yakar.
kimsenin evi yanmıyor sanırsın,
çünkü sokağa duman çıkmaz.

ben artık yüzüne bakıp
“bir şeyin yok” demiyorum.
bazı yangınların başında insan bağırmaz.
başkasını uyandırmamak için
daha yavaş yürür.

✍️