YAKTIM BAK
O sokak başını da, o sözü de…
Geldiğin yolu, beklediğim geceleri…
Hatta seni bile yaktım içimde!
Ama nedense,
Sönmüyor bu lanet kor!
Ben sana değil,
Kendime kırgınım.
O gözlerine inanan benliğime…
O “dönecek” diyen saflığıma…
Uğruna delirdiğim gölgene!
Sen neredeydin be?
Ben sokaklarda can verirken,
Adını duvara kazırken,
Kendimle kavga ederken,
Sen kiminle güldün ha?!
Kimin şiirine sustun?!
Bak, ellerim hâlâ titriyor,
Ne bir dua tutuyor beni,
Ne bir küfür rahatlatıyor artık…
Dilimde yarım bir yemin var:
Bir daha kimseye,
“Beklerim” demeyeceğim!
Zaten…
Beklemek nedir bilir misin sen?
Saatin tik takını dinleyip,
İç çekmekle geçen bir ömür…
Ve o ömrün,
Senin yüzünden
Ziyan oluşu!
İşte o yüzden…
Bu gece son!
Ne sokak başı kaldı,
Ne de seni sevecek bir yürek!
Kalbim mi?
Onu da gömdüm.
Mezarı, o terk ettiğin şehirde!
Suskun Şair Fazlı Acar
Kayıt Tarihi : 19.11.2026 23:50:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!