Ağırım Kendime Şiiri - Suskun Şair Fazlı ...

AĞIRIM KENDİME

Kendime kurduğum darağacında,
İp değil, yıllarım sallanır benim.
Bir ömrü sırtıma yükledim sustum,
Ben kendi içimde mahkûm biriyim.

Yüzümü aynadan sakladım yıllar,
Çünkü gözlerimde kendimi gördüm.
Hangi gün içimden bir parça düştü,
Hatırlamıyorum… çok kere öldüm.

Kimseye anlatmam içimde olanı,
Bazı yaraların dili tutulur.
İnsan en çok kendi suskunluğunda
Kendi celladına teslim olur.

Benim derdim yara değil artık,
Yarayı taşıyan şu yorgun beden.
Bir ömür kendime yetişemedim,
Ne kadar kaçsam da çıkmadım içimden.

Dost diye sarıldım, sırtımda iz kaldı,
Sevda diye içtim, kadehim zehir.
Beni benden alan ne varsa hayatta
Geriye bir avuç suskunluk verir.

Şimdi gecelerin hesabı bende,
Sabahın yüzüne bakamam bazen.
Bir insan kendini nasıl kaybeder,
Ben bunun cevabıyım, sorma yeniden.

Ey hayat, benden ne kaldı geriye?
Bir kırık gururla susan bir adam.
Herkese yükümü belli etmedim de,
Ben kendime bile fazla ağırdım.

Suskun Şair Fazlı Acar