Ahh Zilan Şiiri - Suskun Şair Fazlı Acar

AHH ZİLAN

Ahh Zilan, ahh hangi dağda kaldın?
Hangi taşın altında hayallerin kaldı?
Bir annenin saçına ak düştü o gün,
Bir ömrün baharı toprağa daldı.

Dicle’nin suyuna düşmüş kederin,
Fırat’ın bağrında kanayan izin.
Güneydoğu, başını neden eğersin?
Hangi acı susturdu senin dizini?

Ahh Zilan, gözlerin dağların yası,
Kirpiklerinde bir halkın gözyaşı.
Sen daha ömrünün başındayken,
Kim söndürdü içinde yanan güneşi?

Anaların duası göğe yükselir,
Yetimin lokması boğazda kalır.
Bir gelin aynada duvağını saklar,
Bir baba kapıda ömrünü sayar.

Ahh Zilan, adını rüzgâra sordum,
Dağların ardından bir hüzün duydum.
Ne sana yetiştim ne derde çare,
Ben kendi içimde bin kere öldüm.

Dersim, sana sözüm var benim,
Acını yüreğimde taşırım derin.
Bir gün anaların ağlamaz olsun,
Barışla uyansın dağların, yerin.

Ahh Zilan… Ahh Zilan…

Bir insan eksilse dünya daralır,
Ananın yüreği ömürlük yanar.
Söyle, hangi bahar geri getirecek
Yarım kalan ömrü, solmuş umutları?

Suskun Şair Fazlı Acar