Vuslatın ötesinde

Gün doğar, seher düşer gecenin bağrına,
Ben biraz daha eksilirim her doğuşunda.
Ömür dediğin bir nefesmiş, geçer usulca,
Sen kalırsın gönlümün en tenha kuytusunda.

Deli sevdalara düştüm, adınla yandım,
Hasretin namlu gibi, alnıma dayandı.
Ne kadar kaçsam da kaderin izinden,
Her yol dönüp dolaşıp yine sana dayandı.

Bir gün yolun sonu görünür, ey nazlı yar,
Birimiz önce göçeriz bu fânî diyardan.
Kavuşmak mümkünmü şu dünyada bir daha,
Belki taşımız konuşur, sustuğumuz mezarda.

Sonbahar gelir, hayaller yaprak yaprak dökülür,
Gönlümün bahçesinde laleler sessizce bükülür.
Bahar geldiğinde ayrılık açar çiçeklerini,
Beyaz bir gül misali içimde ölüm süzülür.

Zaman öyleki sevdiğim,koşarcasına durmuyor,
Aç pencereni bir bak ölüm kapında oturuyor.
Mahkûm gibi bekler insan son ziyaretcisini,
Vakit gelince kalem değil,ecel yazar hikayemizi

Şimdi adın kaldı yalnız şiirlerimin dilinde,
Bir hatıra gibi titrer gecelerimin içinde.
Korkarım bir gün aklımı da esir alırsın,
Bu yüzden susarım; adını anmam zikrimde.

Bilmem vuslat nerede gizli, hangi âlemde,
Belki bir secdede, belki iki hecede.
Ben seni cektim içime, her nefesimde,
Hakkın geçtiyse bana, helâl et son nefesimde