Vitrin Ve Ayna Şiiri - Özcan İşler 2

Zordur kuşanmak içindeki cevheri,
omuzda ıslak bir çuval gibi sızdırır vicdan.
Adalet avuçta eriyen bir kor:
tutan yanar, tutmayan üşür.
Herkes gölgesine talip,
kimse ateşe el uzatmaz.

Kolayı seçti insanoğlu.
Vitrinleri parlattı,
evin içini bir bir boşalttı.
Ahlak gardıropta askıya alındı,
liyakat ucuz bir etiket,
sadakat dilde dönen
yalan bir yemin oldu.

Görünmek şimdi
ışiltılı bir sahne tozu.
Maske maske üstüne,
yüz yüzden uzaklaşırken
aynlar boş kaldı,
kimse yüzünü getiremedi.
Kahramanlık dilde destan,
yürekte ise incecik,
hiç dinmeyen bir titreme.

Sokaklar maskeli balo.
Her köşe başında
erdemin ucuz bir kopyası.
Kisve giydikçe insan,
içindeki insan inceliyor,
inceliyor…
sonunda sadece kumaş kalıyor.

Ve kapandı perde.
Dışarıda herkes alkışlıyor,
içeride kimse yok.

Özcan İşler