Zeynep Sati Yalçın Şiirleri

32

ŞİİR


1

TAKİPÇİ

Zeynep Sati Yalçın

anne…
gönlün en sevdiği
merhamet denizi
“gelir misin” deyince
şehirler aşıp koşandın
“yavrum” derken yayılırdı şefkatli sesin

Devamını Oku
Zeynep Sati Yalçın

Yusuf düşmüş bir kez gönlüme
düşmüş dağılmış
kristal bir kandil gibi önümde
hem de ayaklarımın dibinde
hesabı sorulacak bir aşkın
çamuru hala elimde

Devamını Oku
Zeynep Sati Yalçın

Görülmesin diye savaşın çirkin yüzü
Kısaldı, bitti bereketi güneşin
Ötemizde yeniden bir kızıl yangın
Boğulurken ufuklar umudumuz sensin çocuk

Denizin bir yanı güneş sarısı mutluluk

Devamını Oku
Zeynep Sati Yalçın

-Babam saydığım Sami Bey’e-

hayatla yorumlanamayan düşler görürdün
simsiyah yanan gecenin koynunda
tutuşur saçlarının beyaz yanı
“burası Muş’tur” söylerken dilin

Devamını Oku
Zeynep Sati Yalçın

'Aslında hepimiz dünya üzerinde şöyle ya da böyle bir yetim sayılırız.'
-zeynep-
“Ayn” olur boynum minicik ellerin serinliğinde…
Her gece sen, bombalarla boğuşurken düşünde,
Bir taşın ağırlığınca uyumadı daha bedenim.
Utanıyorum yüzündeki mahcubiyetten, utanıyorum

Devamını Oku
Zeynep Sati Yalçın

kamaşır tüm gözler sönünce aydınlığım
bu akşam buzdan bir prensesim
cenge dursun bütün debdebesiyle süvariler
ihtişamından yokluğumun erisin renkler

tan vakti kınalarına amansız bürünür

Devamını Oku
Zeynep Sati Yalçın

“Kızıma...”

suyun üstü buz
kırılır nilüferlerin beli
bir sandal çakılır ortasında
sanki dünyanın ortasında

Devamını Oku
Zeynep Sati Yalçın

gecenin uzun ve yumuşacık ipiyle
bir salıncak kurdum bahçemde
uzun boylu söğüt ağacına
sevgiyi sordum kızıla çalan yapraklara

uzun saçlı bir kız çocuğu pencerede

Devamını Oku