Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Nerde olsa bir şerefsiz çıkyor,
Kalpleri kırıyor canlar yakıyor,
Ağa patron icraata bakıyor,
Yalakçıya Madalyası verildi.

Kuyruk sallar yalakçı göz göre göre,

Sonuçta İnsanım mecbur yaşarım,
Göz görüyor olanlara şaşarım,
Haykırırım isyan eder taşarım,
Körde olsa keser oldu,
İkiyüzlü yalancının kılıcı.

Bu dünyada herkes Allah'a kuldur,
Şükret isyan etme çileni doldur,
Zalim dünya gidiş geliş bir yoldur,
Zenginde olsan fakirde olsan ne değişirki.

Dünyada ne kadar yaşarsan yaşa,

Güneş bile kurnaz tilkiye doğar,
Ne hayrettir karga şahini boğar,
Tilki sığar çakal sığar it sığar,
Nedense ben bu dünyaya sığmam.

Doğruluk dürüstlük benim sarafım,

Zanneder kendini hiç düşmem dara,
O kadarda güvenirki varlığa vara,
Düşman olur en yakın can ciğer yâre,
Kendin bilmez Hayırsıza ne dersin.

Dostum bu Dünyanın şefki sefası,

Nasıl olsa dünya dolup taşıyor,
Ölen ölür yaşayanlar yaşıyor,
Ancaki şükretmek bize düşüyor,
Ölüm bu gün yarın ne fark ederki.

Suçun bile olsa çıkarsın üste,

Malmülk kalır Dünya kimseye kalmaz,
Çalışır çabalar çilesi dolmaz,
Mecburu hayatta olmazsa olmaz,
Her İnsanın nefsi kendine düşman.

Nasihat kâr etmez başta ötene,

Köyüm köyüm canım köyüm,
Gitti daha gelmez beyim,
Yoktur Ankarada dayım,
Ne hallere düştün Köyüm.

Toprak yollar çamur çaylak,

Vatan bizim diye yanıp tütenler,
meydanlarda bol keseden atanlar,
Dönmek yok diyerek atıp tutanlar,
Boş kaldı meydanlar nerdeler hani.

Bıkmış usanmışız ümik sıkandan,

İş olandan sonra özür dileme,
Nefretle kin dolu ne bu kelime,
Sözlerim herkese cümle Aleme,
Ar namusu atmış kudurguna bak.

Haz almazsın hayat denen fasıldan,