Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Ne dostunu tanır nede eşini,
Kırmak lazım böyle itin dişini,
Kin tutmuş içini sallar başını,
Cahil utanmazdan çıkan söze bak.

Cahil köpek insanlıktan ne anlar,

Düşünmez kimseyi kendine yontar,
Cahilde arama terazi kantar,
Pan zehirden beter zehirli mantar,
Cahil ukalalar sözden anlamaz.

Canım kurban olsun ehli Ali'me,

Hiçmi vicdan hiçmi yoktur Din İman,
Galleşler hainler Dinlemez aman,
Fırsatçıya fırsat oldu bu zaman,
Dünyamızı yıkmak Sizemi kaldı.

Mazlumun masumun düştün peşine,

Allah sabır versin sende durana,
Her yer alt üst olsun dönsün virana,
Nefis uğruna birbirini kıran kırana,
Nedir bu Hallerin vay koca Dünya.

Zalim zorbaların çizmeyi aşar,

Kadıköy sahiline çağırdın bizi,
Gerçek alim insan yemezki sözü,
Söz verdi gelmedi utanmaz yüzü,
Bu gün bizi sattın ulan feride.

Gelse idi ölçecektim boyunu,

Çıkarı uğruna döner çarkları,
Yobaz oğlu yezid soyu ırkları,
Sadece üfürmek senden farkları,
Tılısımcı muskacı üfürkçüler.

Hiç gördün mü kavak göğemi uzar,

Büyüktür küçüktür belkide yaşıt,
Ağaymış beymiş ne duy ne işit,
Dünyada olan bütün insanlar eşit,
Bir insan bir insandan üstün olamaz.

Haktır her insana doğruluk yolu,

Yokmudur namusun arın,
İnkâr etme nedir zorun,
Meydana çıkarsan yarın,
Yeter artık utan gayrı.

Kem sözle kalpler kırarsın,

Asırlardan beri süre geliyor,
Kuvvetli gülüyor güçsüz ölüyor,
Yaşanan rezaleti herkes biliyor,
Vicdan dışı halden bıktık usandık.

Şimdikiler hepten tarafın yanlar,

Yasa çıkarıpta zam ver efendim,
Asgari ücrete çalışan kendim,
Duydum olanları deliye döndüm,
Az daha ver Vekil Dayım aç kaldı.

Gece yarısında çıkarır yasa,