Huzur, aslında yüreğimize düşen bir damla vavdı. Biz, Elif gibi dimdik durmayı unuttuğumuz gün, sessizlik çöktü içimize. Dilimiz lal oldu, kelimeler sustu. Sonra sustu dilimiz; kelimeler lal, yürek ise sessiz bir isyanda... Meğer insan, sesle değil, suskunlukla duyulurmuş. Muhsin Yener
Muhsin Yener 2Kayıt Tarihi : 16.11.2026 20:03:00
Şiiri Değerlendir
yok




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!