VE BEN BUGÜN Şiiri - Muhsin Yener 2

Ruhumuz bazen bulunduğu sandalyede oturmaz da çok uzak bir şehrin yağmurlu bir sokağında dolaşır Bir masada gülersin, sesin vardır ama yüreğin yoktur orada. Bir kalabalığın içinde kendi yalnızlığını taşırsın omzunda. Kimseyi kırmamak için susmayı öğrenmiştir insan. İncelik derler adına, oysa biraz yorgunluk, biraz tükenmişliktir belki de. Ve herkes bugünlerde aynı yapmacık tebessümün arkasında saklıyor kendini. Olmak istemediği yerlerde ömür tüketiyor insanlar. Bir kahve fincanı kadar sıcak olmayan sohbetlerde, bir pencere kadar bile özgür olmayan odalarda günleri birbirine ekleyip yaşıyorum sanıyorlar. Oysa ruh dediğin şey zorla tutulmaz hiçbir yerde. Gider Bir çocukluğa gider bazen, bazen yarım kalan bir aşka, bazen hiç yaşanmamış hayallere. Ve ben bugün alkışlıyorum sessizce boşa geçen zamanlara mahkum edilmiş o zavallı hayatları. Çünkü en büyük yoksulluk parasızlık değil, ruhunu kaybetmiş bir ömrü gülerek taşımaktır. Muhsin yener