Ve ben bugün Şiiri - Muhsin Yener

Ruhumuz bazen
bulunduğu sandalyede oturmaz da
çok uzak bir şehrin
yağmurlu bir sokağında dolaşır
Bir masada gülersin,
sesin vardır ama yüreğin yoktur orada.

Bir kalabalığın içinde
kendi yalnızlığını taşırsın omzunda.
Kimseyi kırmamak için
susmayı öğrenmiştir insan.
İncelik derler adına,
oysa biraz yorgunluk,
biraz tükenmişliktir belki de.

Ve herkes bugünlerde
aynı yapmacık tebessümün arkasında saklıyor kendini.
Olmak istemediği yerlerde
ömür tüketiyor insanlar.

Bir kahve fincanı kadar sıcak olmayan sohbetlerde,
bir pencere kadar bile özgür olmayan odalarda
günleri birbirine ekleyip
yaşıyorum sanıyorlar.
Oysa ruh dediğin şey
zorla tutulmaz hiçbir yerde.

Gider
Bir çocukluğa gider bazen,
bazen yarım kalan bir aşka,
bazen hiç yaşanmamış hayallere.

Ve ben bugün
alkışlıyorum sessizce
boşa geçen zamanlara mahkum edilmiş
o zavallı hayatları.

Çünkü en büyük yoksulluk
parasızlık değil,
ruhunu kaybetmiş bir ömrü
gülerek taşımaktır.