Üzerimi örttüm Anne Şiiri - Canan Süreyya

Üzerimi Örttüm Anne

Her mısrada kendini arama,
Yıldızsız bir gecenin şafağına devirme gözlerini.
Bir ihtimal iken koskoca bir evrende,
Yapayalnızlığını unutma!
İhanet edip içindeki çocuğu ağlatma…

Var olmayan yok olmaz,
Yoklukla varlık arasında bir yerde.
Düşersen kanar dizlerin,
Yeniden ayağa kalkarsın,
Verilmiş sözlerin yüzü suyu hürmetine.
Dizlerindeki yaralar değil,
Ruhuna atılan çizikler;
Derin mi, derin!

Sarılmak insana özgü,
Gidenlere sarılamamışsındır oysa,
Sarılamamışsındır!
Sarılmak istersin;
Toprak soğuk,
Taş soğuk…!

Her şiirde sen vardın,
Yıldızlar düşerdi bir bir.
Ay her vakit yüzün gibiydi,
Seher vaktinde iğde çiçekleri…
Yalnızlık uzak bir ihtimal,
Çocukluğum yanı başımda.
Ellerinde gülden oyalar,
Varlık aleminin anlamı…
Ruhum berrak,
Sadece dizlerimde yaralar.
Ve ben hep seni yazarak
Üzerimi örttüm Anne…