Heybemde Mavi Şiiri - Canan Süreyya

Heybemde Mavi

Bir sessizlik çöküyor kalabalık odalara; adaleti kırık bir masada bıraktım bu gece. Gürültülü heveslerin, sahte sahnelerin uzağında, kendi gökyüzümü taşımaya gidiyorum heybemde mavi.
Yorulmuş bedenim ayak uyduramadı sığ sulara; ne saraylar unvan ister ruhum ne yalan tahtlar. Bir zamanlar ev bildiğim o dumanlı kuyuda, sadece kendime geç kalmışlığımın sızısı var artık.

Yabancı seslerin kuşattığı o yollardan geçtim, kimin haklı kimin haksız olduğu mühim değil. Ben bu gece haksızlığa karşı sessizliği seçtim, çünkü en asil gidiştir içteki o derin aydınlık. Görünmez duvarların ötesinde bir menzil varmış; kelimelerin şiir'in iyileştirdiği, duru ve lekesiz. İnsan en büyük yarayı sarılırken alırmış, şimdi o yaraları sarma vaktidir, tek başına ve kimsesiz.

Çok bile kaldım gölgesi kirli o göklerin altında. Bitti o ağır döngü, nefes alıyor içimdeki rüzgar. Onurum heybemde, temiz bir sayfa koynumda; geriye sadece yaşanmışlığın Gri rengi kalır.