Üflediler Söndüm Şiiri - Rasimin Gönül Dili

Üflediler, söndüm…
Bir mum kadardı zaten ömrüm.
Bir tatlı söze,
Bir cılız umuda bakıyordu ışığım.
Dokunmadılar bile;
Sadece bir nefes yetti.
Dağıldı dumanım,
Gitti aydınlığım.

Üflediler, söndüm…
Ne bir kıvılcım kaldı geriye,
Ne bir tutam sıcaklık.
Karanlık kapladı o odayı;
Kendi karanlığıma gömüldüm.

Rüzgâr bile değildi esen,
Sadece bir soğuk nefesti.
Oysa ben dünyayı aydınlatacak sanırdım
İçimdeki o küçük harı.

Şimdi savrulan o ince dumanım.
Gözden kaybolan,
Sessizce çekip giden…

Üflediler…
Söndüm.
Hiç yanmamış gibi…