Artık Ağlamam Şiiri - Rasimin Gönül Dili

Artık ağlamam,
Gözpınarlarımda kurudu o hüznün son damlası.
Zaten kaç gece döküldüm kentin kimsesiz sokaklarına,
Kaç kere topladım kırıklarımı şu kanayan bağrımdan…
Şimdi gözlerimden akan döküntü değil, senin bende biten, küllenen masalındır.

Artık ağlamam,
Gözlerimin ardındaki o sisli perde kalktı nihayet, gerçeği gördüm.
Seni devleştiren benim sevgimdi, oysa sen ufalanıp gittin ellerimde.
Yoluna adadığım ömrü geri aldım senden; ne bir ah kalacak arkandan ne pişmanlık.
Bir zamanlar adını fısıldayan dudaklarım mühürlendi bu soğuk sessizliğe.
Sen kendi karanlığında kaybolurken, ben kendi şafağımı söktürürüm bu yıkıntıdan.

Artık ağlamam,
Her damlada sana biraz daha yalvarmaktan yoruldu bu yürek.
Değmezmiş, gidişinin gürültüsüne de değmezmiş, sana adadığım gençliğime de.
Dışarıda fırtınalar koparsa kopsun, içimdeki hırçın deniz çekildi sabaha,
Rüzgâr ne taraftan eserse essin, üşütmez artık bu yokluk.

Artık ağlamam,
Yalnızlık dediğin ne ki? Zaten seninle de kimsesizdim ben bu şehirde.
Gölgene sığınmak isterken, fırtınanın tam ortasında bırakandın beni.
Şimdi ne senin sahte merhametine ihtiyacım var, ne geç kalmış pişmanlıklara.
Hesabı kapattım, defteri dürüp attım geçmişin tozlu rafına.
Adının üstünü öyle bir çizdim ki, aramızdaki uçuruma bir daha köprü kurulmaz.

Artık ağlamam,
Acıyı bir zırh gibi giydim üstüme, çelikten ve dik.
Sen hangi sahte baharın koynunda avunursan avun,
Ben kendi kışımın ortasında gururumla dururum.
Söz bitti, yangın söndü, külü bile kalmadı arkanda;
Gideceğin yolu sen seçtin, bense içimdeki seni gömdüm, bir daha dönmemecesine…

Artık ağlamam,
Kapandı o eski, o kanayan parantez; artık bastığım yollarda kendi izim var.
Sana verdiğim lekesiz düşleri topladım geri; eksilmem senin yokluğunla.
Sen gittiğin yerlerde kendini ararken, ben kendimi buldum bu mağrur yalnızlıkta.
Güle güle ey benim en büyük yangınım, söndün işte; bende sana dair kıvılcım kalmadı…