Tuba Gürdere Şiirleri - Şair Tuba Gürdere

Düşüncenin var olduğu yerde yazılar okumak ve yaşanmak içindir.
Oysa varoluşunun yazısı dokundukça kendine yaşamak içindir.

İnsan bilmediğine varolan bir bezmialem'dir.
Ancak o alemde yine bilinmeyen bir vecd iledir.

Bu nasıl gökyüzü ve nasıl bir yeryüzü?
Nasıl tümüyle bütün bir dünya ve nasıl tümünden bütünüyle ayrı bir yeryüzü?
Önce yağmur yağdı, ıslatmadı taşı toprağı.
Sonra yağdı yağmur, yağmur dışında herşey ıslaktı.
Önce nemli bakışlar,sonra sırılsıklam duyuşlar.

Ezilmemiş çiçekler var hala bu topraklarda.
Düşüncenin ayak izlerinden ulaşılan.
Bir izler var birbirimizde bir çok şey bulunan.
Düşünce yollarından, nice gizlerdedir buluşturan.
Aramaya çıktığında kendini,kendine birdir her ikilemde olan.
...Sevginin içinden varolmak kendinde:

Tek tanede bin rahmet kuşanır yeryüzünü.
Sağanak sağanak tek tanenin akışında ruhumuz.
Yeryüzümü kuşanır ruhumuzu? Bir beden alır yaşam.
Ruhumuz mu kuşanır yaşamı? Bin beden oluncaya dek.

Yaşayış, gözyaşı deryasından akan bir yaşla.
Serinlik bir ömür,tenden önce özde duyulan.
Tenden duyulan sıcaklık yürekten gülümsemenin adıdır.
Sert bir kaya nasıl suyla yumuşarsa ancak
Aydınlık, karanlığın üzerine yansıyan aynadır.
Bütünler kendini kendinde insan.

Kendini sorgular insan herşeyde ve yaşadığı zamandan.
Bilmediğin cevapları yaşarsın zaman anlatır anlarsın.
Zaman yazılmıştır heran üzerine senden önce.
Bir an olur sonsuzluğa ulaşırsın,andır sonsuzluğun
Heranı yaşarken tek bir anı tutarsın kalbindir yaşadığın.

Söz söylemek akıldan gelir, susmak yürektendir. Fakat unutulmamalıdır ki akıl sessiz işler kalp çok seslidir...

Tanımamak değil tanım olamamak zordur. Tanımak bilmektir. Bilmeyi tanımlayamamak,
yarımsız bir yanımız ıssız tanımsız kalmaktır. Tanımak bilmekle tamamlanmaktır içimizden.
Herşey tanımsız gibi görünebilir çünkü bazen neyi, neden,nasıl, niçin öğelerinde kendimiz dahi tanımsız kalırız.
Ve bu tüm derin tanımsızlığın içinde yaşam ve insan da dahil tanım olmak yaşam, tanımak; bilmek,olmak, anlamaktır.
Ve kendimizi tanıdıkça anlamlaşır yaşam ve yaşama tamamlandıkça tanımlanır insan.
insan kendinden uzaklaştığında yakınlaşıyor hayata ve hayattan kendine yaşam olarak yansıyor.

Suskunlukta olanlar dile geldiği zaman,
İnsan susar zaman konuşur.