Tılsım Şiiri - Ebubekir Ceylan

TILSIM

Ne güzel gülersin arkasından bulutların.
Gözyaşın can suyudur, köhnemiş umutlara.
Günler, aylar, yıllar geçti uğramadın.
Seni ilk ve son gördüğüm bu yetim hudutlara.

Bulutlar ki sen kokan hatıralarla doludur.
Aklım, sana karşı verilen muhtıralarla doludur.
Bu hudutlar ki yemyeşil kındıralarla doludur.
Belki de garip bir rüya, sana ulaşmanın tek yoludur.

O halde
Daldır beni mavi örtüler altında garip bir rüyaya.
Rüyada kulağıma sen fısılda.
Koşarım o vakit derin vadiler içinde puslu bir hülyaya.
Gaipten gelen gizli bir tılsımla.

Derin vadiler, kuşlar, balıklar seni soruyor.
Adın geçince gözlere okyanuslar doluyor.
Kederli bir ayrılık bu, kalpleri yoruyor.
Çehreni görmedi güller, bundan soluyor.

Bilirim bu aldanılmış bir arayış.
Kalpleri elem dolduracak kadar uzak varışa.
Bilirim bu hicranlı manayı kavrayış.
Yöneltecek herkesi koyu bir yalvarışa.

Bu efsunlu sese kulak vermeseydim eğer.
Ulaşır mıydım aydınlık bir sabaha?
Kurtuluş, tılsımın içinde gizliymiş meğer.
Tüm beşer ulaşacak yeni bir intibaha.