Tarifi Yok Şiiri - İshak Köseoğlu

Nesini sevdin derlerdi bana,

susardım.

Çünkü bazı şeyler anlatılınca eksilir,

kelimelere düştüğü an büyüsü bozulur.

Korkardım söylemeye.

Güzelliklerini tek tek saklardım içimde,

bir kuyunun dibine bırakılan sırlar gibi,

kimse bilmesin isterdim.

Aşık olup ruhunu çalmasınlar diye,

gülüşünü kendi karanlıklarına ışık yapmasınlar diye,

gözlerinin kıyısında biriken hüznü

şiirlerine malzeme etmesinler diye.

Seni korumak isterdim dünyadan.

Çünkü dünya,

güzel olan her şeyi ya tüketir

ya da kendine benzetirdi.

Korkuların ayaklarına bağ olmasın isterdim.

Diplerde yaşayan karanlıklar

ellerinden tutup aşağı çekmesin isterdim.

Bir kavanozun içine koyup

soluksuz bırakmasınlar seni.

Çünkü insan bazen ölerek değil,

yanlış ellerde yaşayarak kaybolur.

Ben en çok bunu bilirdim.

Her gün yeşeren heyecanımı

serseri dalgaların önüne bırakmak istemezdim.

Bazı insanlar gelir,

dokunur,

ve güzel olan ne varsa içimizde

kıyıya vurmuş bir enkaza çevirir.

Bu yüzden saklardım seni.

En masum hâllerini.

Dalgın bakışlarını.

Çocuk gibi sevindiğin anları.

Kimsenin görmediği taraflarını.

Çünkü kaybetmekten korktuğum şey

sen değildin aslında.

Sensiz yaşamak fikriydi.

Kaybetmek anlıktır.

Ama sensizlik...

Her sabah yeniden başlayan uzun bir ölüm.

Sen ruhunda yalnızca kendini taşıyorsun belki.

Ama benim içimde yürüyen,

düşünen,

susup konuşan ikinci bir sen vardı.

Ona buna sorsan sıradan birisin.

Kalabalığın içinden geçip gitsen

kimse dönüp bakmayabilir.

Belki sana sorsalar

sen bile sıradanım dersin.

Ama insan,

başkasının gözlerinde gördüğü kişi değildir her zaman.

Bazı insanlar yalnızca

seveninin kalbinde büyür.

Ve orada,

dünyanın hiçbir yerinde olmadıkları kadar büyük olurlar.

Yarsan yüreğimi görürsün belki.

Ama tarifini bulamazsın.

Çünkü bazı duyguların adı yoktur.

Onlar yaşanır sadece.

Aynı benim seni yaşadığım gibi.

Beni anlamak istiyorsan,

sözlerime bakma.

Gözlerimi ödünç al.

Bir günlüğüne benim hafızamda dolaş.

Benim gecelerimde uyan.

Benim özlediğim gibi özle.

Aynı ismi binlerce kez düşün.

Aynı sessizliğe cevap bekle.

Aynı umutsuzluğu büyüt içinde.

O zaman anlarsın.

Bir yabancıya bakar gibi bakarak görülmez bazı insanlar.

Yaşamak gerekir onları.

Tıpkı benim seni yaşadığım gibi.

Çünkü sevmek,

bir yüzü beğenmek değildir.

Bir sesi duymak,

bir teni özlemek de değildir.

Sevmek;

bir insanı kendi varlığının içine gömmektir bazen.

Onunla konuşmadan konuşmak,

yanında olmadan yaşamak,

gittiği hâlde içinden çıkaramamaktır.

Hasretle büyüttüğüm aşkı görmek istiyorsan,

mezarını açman gerek kalbimin.

Çünkü ben onu yıllardır oraya gömdüm.

Ve tuhaftır;

ölmesi için değil,

yaşamaya devam edebilsin diye.

Bazı aşklar kavuşunca bitermiş derler.

Benimki kavuşamadığı hâlde bitmedi.

Belki de bu yüzden korkuyorum.

Çünkü insan bazen sevdiğini kaybetmez.

Onu içinde ölümsüz bırakır.

Ve asıl yalnızlık,

bir daha gelmeyecek birini

ölene kadar yaşatmak zorunda kalmaktır.