Tahsin Emek Şiirleri - Şair Tahsin Emek

MEŞALE MİZ SÖNMEZ

Sönmez bizde meşale’nin Alevi.
Alev Alev yanar adem den beri.
Bize gelmiş Tanrı peygamberleri.
Hepsi birdir biz ayırım yapmayız.

MİADIN DOLDU

İlaç diye sandım, gönül yarama
Bir gittin yok oldun! Sana ne oldu
Döner isen artık, beni arama!
Ben seni unuttum! Miadın doldu

Herkesin var katı yatı
Sarayları saltanatı
Çiftliklerde Yarış Atı
Sende neden yoktur? BABA

Bir gezi bir yarış oto

Sararan yapraklar durmuyor dalda
Buradayım gitmem diyenler nerede
Bir söz vermiş idin o giden baharda
Söz durdu yerinde söz veren nerede

Ben Tanrı-nım ey insan unutma beni
Her şeyinle ben yarattım seni
Bilirim ben nefsinin kalbinin
Bilirim ben senin niyetlerini

Senden önce bilirim nedir isteyin

Her insan yazamaz şiiri
Duyan gönlü sevdayı bilen
İnsanı seven hayatı keşfeden
Ruha hitap etmesini ilke edinen
Her anından zevk alan zevk verebilen
Karşısındaki insanları sıkmadan dinleten

Asırlardır varım ben!
Henüz sen var olmadan!
Ben İslamda doğmuşum!
Sen daha inanmadan!

Ehli-Beyt' tir benim Atam!

Öyle masum ki gözlerin
Öyle saf ki öle derin
Canlar yakar o bakışın
Kalbimdir hep senin yerin

Yüreklerin aynasıdır

AKLANINCA DÖNGEL BARİ

Derin yaralar bırakıp tükendi gitti.
Bu yaralar bütün ülkeme yetti
Hainler her şeyden habersiz sanki
Tarihleri sende yazılı Eylül!

KENDİMİ YAKTIM

Dün gece her şeyi döküp dağıttım.
Ne var ne yok ise ortaya attım.
Gene üzdüm şu zavallı kalbimi.
Kara gözlerimi yine ağlattım.