Tabela Şiiri - Karanlıkta Saklı Işık

Antoloji.com mobil uygulaması Şiirler, şairler, mesajlarınız ve gruplarınız telefonunuzda. iPhone ve Android için ücretsiz. Uygulamayı İndirİndir
Karanlıkta Saklı Işık
124

ŞİİR


1

TAKİPÇİ

Tabela

Sabah, bir işçinin cebine
iki lokma ekmek koyup çıktı evden.
Karısı, gömleğinin yakasını düzeltti.
Çocuk, uykunun içinden el salladı.

Adam kapıyı kapattı.
Kapı bilmedi vedalaştığını.
Ayakkabıları bilmedi
birazdan dünyanın en ağır yolunu yürüyeceğini.

Evine yakın caddeden bindi servise.
Temiz kokan kıyafetlerini değiştirdi.
Siren sesiyle başladı mesaisi.

Fabrikada demir kızıldı.
Sema bacaların isiyle kararmıştı.
Vinç gölgesini bir insanın üzerine bıraktı.
Cıvatalar yerlerinden utanmadı.
Alarm, boğazında düğümlenen sesi
kimseye duyuramadı.

Sonra…

Bir ses düştü yere.
Ne gökten gelmişti
ne de yerin altından.

Bir insanın yarım kalmış ömrüydü bu.

Yerde onlarca baret.
İçinde hâlâ başın sıcaklığı.

Onlarca eldiven.
Parmaklarının son kez tuttuğu dünyadan boşanmış.

Duvar dibinde,
mesaisi bitmeden öksüz kalmış
onlarca çift iş ayakkabısı.

Habaş'ın demirleri soğumadı,
ama o gün bazı evlerin sobası
ömür boyu yanmayacak bir kışa girdi.

Bir çocuk akşam babasını çizdi yine.
Kâğıdın kapısına bir kol ekledi,
dışarıdan açılabilsin diye.

Annesi kalemi elinden aldı,
bazı kapılar
çizilince açılmıyordu.

Anneler oğullarının fotoğrafını öptü.
Camın üzerinde dudak izi kaldı.

Oğlunun yanağında kalması gereken
son sıcaklık,
bir çerçevenin soğuk alnına emanet edildi.

Bir yerlerde
birileri rakamları topladı.

Kaç ton demir?
Kaç saat üretim?
Kaç lira zarar ve mahkeme masrafı?

Kimse hesap makinesine
o çocukların kaç gece babalarını bekleyeceğini giremedi.

Kimse bilanço tablosuna
annelerinin ömründen düşülen yılları yazamadı.

Oysa denetim düzgün yapıldaydı,
patron odalarına girip güler yüzle çıkılmasaydı,
uyarılar daha ciddiye alınsaydı…

Belki bugün
o adamlar alınlarındaki teri silip
çocuğunun saçını karıştıracaktı.

Şimdi o evlerde
bir tabak fazla, bir sandalye boş duruyor sofrada.
Kimse kaldırmaya kıyamıyor.

O eksiklikler
boşluk değildir;
insanın oturup da bir daha kalkamadığı
koca bir ömürdür.

Ben o işçilerin ardından
siyah bir kurdele bağlamayacağım.

Fabrikanın kapısına bir tabela asacağım:

Ürettiğiniz kadar değer görmek
yaşamak değildir.

İşçi rakamlarla ifade edilen değil,
rakamlara değer verendir.

Her sabah içeri giren
herkes baksın diye.

Belki bir gün
işçilerin hayatı,
makinelerin durmasından daha önemli gelir birilerine.

Bir gün
iş çıkışında sirenler değil,
çocukların sevinci duyulur.

---

Mezarlıkların en ağır taşı mermer değil;
bir işçinin eve götüremediği son ekmektir.

Karanlıkta Saklı Işık
Kayıt Tarihi : 18.11.2026 03:03:00
Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!