Mutfaktaki buzdolabı çalışıyor.
Annemin terliği kapının önünde.
Babamın ayakkabıları çoktan toz tutmuş.
Pencerenin dışında bir ambulans geçiyor.
Mavi ışığı duvarlarda dolaşıyor.
Bir anlığına herkes hayatta gibi.
Telefonum titriyor.
Ekranda senin adın.
Açmıyorum.
İnsan bazen
bir sesin geri gelmesinden değil,
o sesin artık hiçbir şeyi kurtaramayacak
kadar değişmiş olmasından korkuyor.
Telefon susuyor.
Buzdolabı çalışmaya devam ediyor.
Ben, karanlıkta,
birinin beni hâlâ sevdiğine inanabilmek için
ekranı yeniden yakıyorum.
Kayıt Tarihi : 5.11.2026 01:37:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!