Suzan Çelik Şiirleri - Şair Suzan Çelik

Biz böyle severiz canım, dilsiz, lisansız
Her dil sevdamızı anlatır, ansız zamansız
İçinde Yar olsun, böyle bakarız su-i zansız
Yanar yürek, dağılır zerre sancısız kansız

Kalırız namsız-nansız, olmaz ki sevdasız aşksız

Bir doğum beklemekte yer! Çorak topraktır yeryüzü!
Gelişine hasret toprak, gayri gülmez yetimin yüzü

Biz bize yettik ya Resul! İterler garibi, öksüzü
Ağlar yavru duymazlar! Gaflete döndü cahilin yüzü!

Zabıta’nın başörtülü ilk üst düzey memuruydum
Müdür konumum gereği sürekli göz önündeydim
Zabıta’da tüketici bürosu kurduk halkın çıkarı için
Ve bir de görkemli açılış töreni, halk duysun diye
Törende basın mensupları da bulundu tabii olarak
Geniş katılımlı düzenlediğimiz törene ilgi büyüktü

Bir yüce davanın peşindeyim böyle yıllardır
Çırpınır dururum, kavga benim sevdamdır
Hakk için mücadelem bir garip muamma, sır
Hakk galip gelsin isterim, inşaallah yakındır

Adalet isterim yoksa eğer giderim başımı alır

Bir tufandır dünyada, almış başını gidiyor
Tek başına bir masum hayali cenk ediyor
Geceler soğuk, puslu sabaha sinsi eriyor
Şimdiki efendiler zulmün raksını seyreyliyor

Hakk adalet bu zamanda ateşten bir kor

Mecazi aşklardan geçip de geldim
Lakin kalbim boş değil
Çileyle açılan hacmini doldurdu bir HAKİKİ DOST
Hem ne dost ki alem ona hayran
Menzil’de Mübarek ismi hem Seyyid ŞEYHİM
Alem duysun! Yeniden keşif fuzuli gel katıl kapıya vakit daraldı

Bana adımı babaannem verdi.
Ömrünü babası ağa olduğu için haince öldürülen kardeşinin yasını tutarak ağıtlarla geçiren çileli babaannem.
Şiirsel yanım, onun yüreğindeki ateşten geliyor.
İsmim Suzan.
Bu da Farsça, “yakan, yakıcı, yanan ve coşkulu, heyecanlı” anlamlarına geliyor.
İsmimin ifade ettiği yanmak ve yakmak fiilinin hem edebiyatta, hem tasavvufta yeri özel.

Ah Canım.. Müslüman kardeşim! Neredesin! Ol “AH!” nerede!

Ah çeker ervah! Madem duyarsın; Durma söyle, SUSMA ÖYLE!

Dut yemiş sanki alem.. Horozlar bile.. Ötmüyor; REHAVETTE!

Böyledir canım ahir zamanlar
Nedenli nedensiz kalbini yaralar
Onulmaz derde düşürür yaralar
Ölüye dönmüştür bildiğin sağlar

Zalim güler de mazlumlar ağlar

Erenler otağında beslenip Millete adanan, zulmün ta bağrına saplanan.
Bizi kendinden bilen YANILDI. Tenden, candan geçmeden olmaz. Öyle can Yaradan’a sunulmaz.
Destanlar yazmazsak her daim, dünya bize HARAM OLSUN!

Ataların diyarından gelip İslam’n özüne dalan, yiğitliğe adanan ALPERENLERİZ BİZ!
Kadın-erkek fark etmez, yiğitlik varsa ruhunda sen seçilmişlerdensin.