Şule Akşit Şiirleri - Şair Şule Akşit

Yaşama ümidini
Yaşamak zanneden bir kadındım,
Bana benden başka kime zarar gelirdi ki, gelmedi.
Ümitte kaldım hep,
Boyum mu yetmedi,
Nasibin mi boyu uzundu, yetişemedim.

Yağmur duasına çıkmak gibiydi aşkımız,
Benim elimde şemsiye,
Sırtımda yağmurluk.
Senin gözlerin de güneş gözlüğü,
Ayaklarında parmak arası terlik.

Toprak kokusuna
Çay demledim.
Yağmurun
Bozuk ,çata pata
Sesinin huzuruna,
Kızıl kahve rengi ekleyip.

Niyetinde yoktuysa kalmak,
Boş bir ümittir altın kadeh de
Mutluluk şarabı sunmak.

Niyetindeyse kalkmak,

Aslında sadece özlüyorsun
Özlemesen çayın soğuk olmasına söylenmez,
Hatta ben soğuk içerim bile derdin.

Aslında sadece için için üzülüyorsun,
O yüzden her şey tatsız

Ölümden korkarız
Onu bir son sanırız..
Bir yönden haklı olsakta
Biz ayrı düşebilen,ama
Asla ölemiyen varlığız...

Neye ,nereye doğduğuna bakmadan
Doğum deyince sevinir insan

Neyi sonlandırdığına dikkat vermeden
Ölüm deyince üzülür insan...

Bazen duyuyorum, insanlar pişman oluyor
İnsana pişmanlıkla özür, güzel yakışıyor,

Pişmanlıktan kahrolsa da
Özüre yanaşmayanın ateşi de odunu da kendinden

Zaman, sözümüzü dinleyen
Sadık hizmetkar.
Zamanla olsun dersek olur,
Zamanla ölsün dersek de ölür.
Sorun şu ki insanların çoğu,
Olsunla, ölsün arasında kalıp

Kelimelerle gözyaşının bir bağı olmalı,
Biri dökülünce diğeri dökülüyor.
Bir sen dökülmüyorsun yollarıma,
Neredesin yar.
24.01.2019
Şule Akşit