Sözcükler Yorulunca Şiiri - Özcan İşler 2

Bir sırt dönülür dünyaya, bağırmadan,
Omuzlardan kayan beyaz bir örtü gibi.
Siyahın en derin, en sakin tonundan
Dökülür saçlar, gecenin örtüsü gibi.

Ne bir gizlenme arzusu bu, ne bir sergileme,
Tam ortasında duruyor duru bir özgürlüğün.
Işık yumuşak, bej bir sessizlik evrende,
Çıplak ayaklar dokunuyor kalbine yeryüzünün.

Bir el saçlarında, zamanı durdururcasına,
Diğer el havada, rüzgarı tutarcasına.
"Beni bırak" ile "bana dokunma" arası,
Bir insan ancak bu kadar kendisi kalır.

Sözcükler yorulur da hani bazı geceler,
Kumaşın tenle yaptığı o şiirsel kontrasta bakar.
Anlarsın ki bazen en çok şey anlatan,
Sessizce arkasını dönüp gitmiş bir sırttır.

Özcan İşler