Sonsuz Bahar Şiiri - Kasım Kobakçı

Tuyuğ; kadim ataların özüdür,
Engin bozkırların yanan közüdür.
Dili saf, arı, duru bir göl gibi;
Yüce dağların parlayan gözüdür…
*
Dört mısraya sığan koca cihandır,
Yüreklerde akan o deli kandır.
Kelimeler nakış nakış işlenir;
Ruhu saran, bitmeyen bir zamandır.
*
Uçsuz bucaksız kırların sesidir,
Göçebe ruhların gür nefesidir.
Yalın bir güzellik taşır içinde;
Özgür kuşların sonsuz hevesidir.
*
Kısa sözle uzun yollar aşılır,
Sır dolu manaya böyle varılır.
Dört satırın içine dünya sığar;
Duyan yürek bu ahenkle sarılır.
*
On bir hece ile dokunur zaman,
Her mısrasında tüter ince duman.
Bazen sevda söyler, bazen de hasret;
Derdine derman arar, demez aman.
*
Süsü yoktur onun, asildir kendi,
Nice kilitli kapıları yendi.
Pırıl pırıl akan bir çeşme suyu;
Dinleyen âşıklar her dem beğendi.
*
Yıllar gelip geçer, o hiç unutmaz,
Kendi köklerinden uzakta tutmaz.
Gönül bahçesinde açan bir çiçek;
Bu güzel sanatı asırlar yutmaz.
*
Kutlu bir mirastır, bozkırın narı,
Eritir gönülde en soğuk karı.
Ahenkle dökülen kelimelerle;
Yaşatır içimde sonsuz baharı…