Sonsuz Cehennem Şiiri - Kasım Kobakçı

Aşkımı haykırmayı arzuladım yıllarca,
Zalim yâr, dönüp bakmadan diyarlardan kaçtı,
Yüreğim parçalandı, sözler düğümlenirken.
*
Hangi sebeple, ruhumu yakıp kavurursun,
Acımadan yollara düşüp, yittin aniden,
Yürekte zerre merhamet kalmamış, belli ki,
Gözyaşı dökülürken, sızlamadı vicdanın.
*
Kusurlu hallerimle, yormuşsam cananımı,
Hasreti, dilsiz dudaklarımla sakladıysam,
Yegane dayanağım, saymıştım varlığını,
Kaybetme telaşıyla, titrerdi zavallı can.
*
Çekilmez yükler bindi, yorgun omuzlarıma,
Riyakar sözcüğüyle, vurulmak ağır geldi,
Güvenin kalmamış ki, sadakat yeminime,
Dayanılmaz ıstırap saplandı, tam göğsüme.
*
Hakikati bilmeyi dilersen şayet, ey yâr,
Öfke besleyemem ki, masum hatıralara,
Derinden bağlandım, eşsiz masumiyetine,
Sıradan heveslerin, çok ötesinde yandım,
Ruhumun aynasını, simanda seyreyledim.
*
Bitmedi sol göğsümde, yanan sonsuz cehennem,
Terk edip kaçışınla, silinmez derin izin.