Son Şaman Sustu Şiiri - Ali Esmeray Hoyrat

Ah Tengrim,
Ulu Tengrim...

Yeri yurdu var eden,
İnsana kut veren...

Sözümüzü yalan etme.
Biliyorum Umay Ana küstü
Ülgen Han bereketi,
Kuyas ışığını kesti.
Ay Ata sustu,
Erlik Han kötülük kustu.

Kemiğim iliğime,
Varana kadar biliyor.
Yedi kat Gök yere çöktü.
Yedi kat yer göğe çıktı
Kandırma beni.
Son söz söylendi.
Son sabır taştı.
Son umut bitti.

Ah Tengrim,
Ulu Tengrim...

Ne yaşıyorum ben?
Yaşam içinde illüzyon mu,
İllüzyon içinde yaşam mı?

Kanmıyorum artık
Göz boyamalarına.
Bu iştah kudurtan tiyatro bitsin.
Perde insin.
Sahne kapansın.

Avam ve havas,
Ait olduğu yere gitsin.

Bildiklerimi sen de biliyorsun.
Matrak geçme benle.
Son kale düştü.
Son demir büküldü.
Son usta öldü.

Dilbaz Zâkirin hala maval okuyor
Zaten fikri başka,
Zikri başkaydı.
Ses var,
Mana yoktu.

İşte bu yüzden...
Sırf bu yüzden
Mizan bozuldu.

Zaman mühürlendi.
Gölge bizi terk etti.
Ufuk çizgisi kayboldu.
Toprak yoruldu.
Çağ kapandı biliyorum.

Ama
Kimseden çıt yok.
Çünkü yelkovan
Akrebi kovalamıyor.

Çünkü akrep,
Zamanı geriye sarıyor.
Yaşanmış bir masal gibi...
Dün, bugünün önüne geçiyor.

Ah Tengrim,
Ulu Tengrim...
Büyü bozuldu.
Maskesi düştü herkesin

Şimdi hangi çocuk
Göğe bakacak?

Hangi kurt
Bozkırın sessizliğini bölecek?

Ateşin çevresinde
Göğe anlatılan hikâyeler...
Bitti.
Son kale düştü.
"Son dere kurudu.
Son balık öldü".
Ve son şaman sustu.

Ali Esmeray (Hoyrat) Geldim