Antakya'm Şiiri - Ali Esmeray Hoyrat

.
Antakya’m, barışın simgesi, yüreğimin şehri,
Gözümün incisi, dar sokakların perisi...
Rüzgârı kavuşamayan iki dağın eteklerinde,
Vals’a davet eden senfonik aşkın tınısı.
Aşığım sana, âşık; seviyorum seni deliler gibi,
Püfür püfür esen yeline varana kadar.

Antakya’m, büyülü, kutsal şehir...
Harbiye’de Zeus’un oğlu Apollo’nun Defne’ye aşkını,
Kısacık ömrüne kocaman bir yaşanmışlık sığdıran
Büyük İskender’ini,
Habib-i Neccar Dağı’nın eteklerinde Sen Piyer’ini,
Samandağ’ında Hızır ve Musa peygamberlerin izini,
Çevik’te Titus Tüneli’ni
Ve bağrına kazınan nice medeniyetlerini...
Aşığım sana, âşık; seviyorum seni deliler gibi,
Bütün mitolojik öykülerine varana kadar.

Antakya’m, âşıklar ve ışıklar şehri,
Medeniyete öncüm,
Hoşgörüde sevincim,
Dini bayramlarda hirisim,
Köprübaşı’nda künefem,
Uzun Çarşı’da tepsi kebabım,
Evlerde of mis gibi kokan pişmiş çökeleğim,
Fırıncı Ahmet’te pişen içli köftem, katıklı ekmeğim...

"Ne edyon bre kene" deyişini,
Neşkil pekmezli ellerini...
Aşığım sana, âşık; seviyorum seni deliler gibi,
Abdu Celil, Abdu Mecid’ine varana kadar.

Antakya’m, ah, yürek acım!
Nasıl kıydılar sana şimdilerde?
Bombalar patlar oldu sinende.
Kurumuş nehirlerin, kıraçlaşmış toprakların,
Tükenmiş göletlerin,
Beton canavarına yenik düşmüş bütün türkülerin...
Ne gayrı hamamında yanar külhanların
Ne de türkü söyler olmuş Antakyalı hanımların.
Ah, vefasızlığa yenik düşmüş
Antik çağın medeni kenti Antakya’m!
Aşığım sana, âşık; seviyorum seni deliler gibi,
Nehirlerinde kalan son balıklarına varana kadar.
.
Ali Esmeray (Hoyrat) Aykırı Nota 10 temmuz 2016