Bitti Şiiri - Ali Esmeray Hoyrat

Gayri çilem dolmuş,
Ehil olup pişmiştir ruhluk hamım.
Usum birden celallendi,
Geldi dile
Ve etti en hiddetli kelamını.

Dedi ki:
"Geç, bunları geç!
Düşme geçici boş heves ardına.
Kendine piştim diyen
Her daim hamdır.
Şimdi yak bakalım yeniden
Kişilik kazanın altını.
Gir içine,
Pişir yeniden kendi kendinin özünü.
Ve yanarak doldur,
Dolu zan ettiğin boş olan cismini."

Dedim ki:
"Eyvallah, usum!
Kazanın içine gireceğim,
Yanacağım, pişeceğim.
Duman olup tüteceğim
Başka hamlar üstüne."
Benlik bitti,
Senlik bitti,
Kelam bitti...

Gördüm ki;
Kimi ayranla bulmuş (bozmuş) kafayı,
Olmuş divane.
Kimi bade içerek
Hakkın nazırına varmış, döner pervane.

Dedim ki:
"Ayran içmek nemize gerek,
Çarpılıp olmayalım avene.
Bana dost gerek, dem gerek;
Ara, bul kendine bir meyhane.

Doldur de, kadehleri sakiye,
Tinim demlensin, ersin kemale.
Dostla can cana ol,
Vur kadehi kadehe,
Badeler dönsün cemale!"

İçtik, demlendik,
İçtik, güzelleştik.
Tam olduk, olacaktık,
Erecektik ki murada...
Rakı bitti,
Şarap bitti,
Mey bitti...

Dedim ki:
"Sen, sen ol,
Sakın karıştırma dostluğu,
Refikinle refikayı.
Dilde çakır çakır çiğnenecek
Sakız değil dostluk payı.
Günü, vakti yoktur;
Her daim hazır ol
Sunmaya dosta canı.
Ey seri!
Körelt nefsin,
Koy elini dostluk taşı altına."

Dedi ki:
"Eyerim serim,
Köreltirim nefsim.
Ama korkarım,
Koyamam elimi dostluk taşı altına;
Yakar, acıtır canımı."
Yarenlik bitti,
Yoldaşlık bitti,
Dostluk bitti.

Duydum ki!
Uymadığım için onların kalıp veznine,
Vermişler ferman canım katline.

Dedim ki:
"Bu ilk değil ki!
Ne darağacında Mansur’u unuttuk
Ne de Nesimi’yi.
Sonda olmayacak;
Doymadınız, doymayacaksınız
Ehli insan katline.

Naaşımın sebebi olsanız bile,
Siz vermediniz ki alasınız can kuşumu.
Vuracaksa da vursun cellat kılıcını,
Alsın boynumu;
Yine de bitirmem avazımı!"
Vezin bitti,
Ferman bitti,
Can bitti...