Son Miras Şiiri - Kasım Kobakçı

Silinsin defterden bütün yazmalarım,
Tükendi kahretsin, kalemim, kararım!
*
Ben harflerinden nasıl sıyrılacağım,
Yine gölgene mi hep sığınacağım?
*
Sayfalarında hep esaret yaşattın,
Gölgende saklayıp beni mi kapattın?
*
Yazmamı elimden sen mi çalacaksın,
Yabancı diyarda taht mı yapacaksın?
*
Kaçarken mürekkebi yıkarcasına,
Bakıyorum gölgen düşmüş ortasına.
*
Bir ilmek olmuş yazman yorgun boynuma,
Güç mü katacak bu sanırsın ruhuma?
*
Yetmez mi yazılan acılar rüyamda,
Kaç kez yakacaksın beni kor sevdamda?
*
Hükmünü yitirsin bütün cümlelerim,
Ansızın mühürlensin solgun defterim!
*
Çiçekli yazmandan kaçacağım derken,
Gölgene mi düştüm yollardan geçerken?
*
Desenlerinde hep tutsaklık öğrettin,
Gölgene çekerek ömrümü tükettin!
*
Yazdığım destanı ele saçacaksın,
Yanında gölgeye yer mi açacaksın?
*
Koşuyorum eski yazmayı yakmaya,
Dönüyorum yine gölgene bakmaya.
*
Diz çöksem önünde, sessizce ağlasam,
Huzur mu verecek kalbimi dağlasam?
*
Yetmez mi alnıma yazılan bu keder,
Kaç gece uykumda gölgen deli eder?
*
Anlamsız kalsın dildeki o sözlerim,
Kahretsin, karanlık ufukta gözlerim!
*
Yazmanın bağından sıyrılmış dururken,
Gölgende mi soldum yazılar kururken?
*
Kıvrımlı yazında hep çile uzattın,
Gölgenden hapsedip umudu kanattın!
*
Gölgende bana mezar mı kazacaksın,
Mezar taşıma yazı mı yazacaksın?
*
Gidiyorum bütün mürekkebi döküp,
Kalıyorum yine gölgende diz çöküp.
*
Gölgene sığınsam, sessizce uzansam,
Geçer mi bu sızı yazmanı kuşansam?
*
Yetmez mi çekilen acılar bu yasta,
Kaç kere boğarsın beni son mirasta?