Miras Şiiri - Musa Niyaz Erdem

Bana kalan miras,
bir ev tapusu değildi.

Bir sofrada
ekmeği bölüşmek,

haksızlığın karşısında
başı eğmemek,

yoksulun yüzüne bakarken
utanmayı bilmekti.

Babamdan kalan,
ceket cebinde unutulmuş
birkaç para değil;

insan kalmanın
ağır ölçüsüydü.

Annemden kalan,
mutfağın sabah kokusu,
sabırla parlayan ellerdi.

Ben şimdi
ne zaman bir şiire başlasam,

onların suskunluğu
kalemimin ucunda duruyor.

Sanki her kelime,
onlardan kalmış
eski bir öğüt gibi.

Miras dediğin,
insanın taşıdığı soyadı değil;

içinde
büyüttüğü ahlaktır.