Son Bulmak Şiiri - Suatt Kayiss

Gördüğüm bu ev,
Çırılçıplak kurulmuş düşlerin katili oldu.
Her odasında, her kör köşesinde
Seni yaşadım gizlice.
O karanlık gecelerde
Yarına dair ümit biriktirdim küçücük...
Olmadı.
Ne zaman uzatsam ellerimi,
Bir adım daha geriye kaçtı gölgen.
Şimdi oturup anlatamam sana bunları,
Yüreğimin söküklerini seninle kanatamam yeniden.
Bir şarkı cümlesi gibi asılı kaldık;
Hep yarım, hep yarınsız.
Sevmek suç bu coğrafyada,
Sevilmek en ağır ceza.
Masumiyet dedikleri şey,
Her yüreğin zindanında prangalı.
Elleri kelepçeli bir özgürlük...
Tam kıyısındayken hayatın,
Parmak uçlarında samimiyeti yakaladığını sanırsın.
Düşüncene sığınırsın tam inanarak...
Ama çöker acımasız bir katil gibi gölge
Yaşantının tam üzerine.
Soru sormak yasak,
Cevap vermek yasak,
Yaşamak yasak...
Ölmekse belki de yasakların en büyüğü.
Ama ben,
Bunca yasağın, bunca sessizliğin ortasında bile
Sahip çıktım içimdeki o lekesiz masumiyete.
Şimdi beni bir raftan alır gibi sayfa sayfa okuma,
Ezberleme beni; ezber eskir, harfler silinir
unutulur zamanla
Sen beni yaşa parmak uçlarındaki o son sızıyla!
Bırak hayal kurmayı, kır kalemi gerekirse,
Son noktayı ellerinle koy bu hikâyeye:
Ben o kitabı okumak değil,
Seninle aynı sayfada yok olmak
Yada senden önce son bulmak istiyorum…