Aslında her şey başlamakta;
İlk cümlede, "merhaba" derken titreyen o seste...
Yan yana yürürken göğse sığmayan bir kalpte,
Ve çekilen derin bir nefeste.
Korkunun tam ortasında,
Zirvede seni bekleyeceğim o zor saatlerde,
Uykusuz gecelerde,
Kimi zaman tek bir cümlenin gizinde...
Kim bilir, aslında her şey orada başlamakta.
Geceye esir düşmüş hayallerde,
Zamansızlığa sıkışmış düşüncelerde,
Ve belki de kurumuş dudaklarda büyüyen o ilk sözcükte...
Bir bakışında, bir çocuksu gülüşünde,
Gamzenin o derin çukurunda...
Belki hayat, bir avuç topraktan fışkıran tek bir çiçekte;
Belki de fırtına öncesi o mucizevi sessizlikte.
Gözlerini kapatıp ruhunu dinlemekte,
Dokunmadan sevmekte, uzaktan hissetmekte...
Masum bir busenin dokunuşunda belki de,
Evet, aslında her şey tam da orada başlamakta.
Geç kalmış sevdalardan kalan ne varsa,
Korkak ve umutsuz bir gölgenin gölgesinde...
Zaten bu yüzden hep eksik kalmadık mı hayattan?
Oysa bir cesaret edebilsek;
Sebepsizce sevmekten,
O çaresiz bekleyişlerden,
Ve yalnızlığın esiri olduğumuz o karanlık dünyadan kurtulacağız...
Çünkü hayat;
Hiç bitmeyen bir sondan değil,
Yürekte filizlenen tek bir başlangıçtan ibaret.
Kayıt Tarihi : 22.10.2026 20:12:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!