Son Basamak Şiiri - Rifat Uçar

Bir merdiven var.
Bulutlara uzanan.
Son basamağı
görünmeyen.

Her basamakta
arzu,
eski düşler
bekler.

Yükseldikçe
gökyüzü yaklaşır.
Nefes azalır.
Kalp
kendi sesini duyar.

Rüzgâr sertleşir.
Bulutlar uzak değil artık.

Elini uzatsan
dokunacak gibisin.
Ama hiçbir şey
tutmaz seni.

Ulaşmak istediğin yer
yaklaştıkça
sessizleşir.

Sevinçler azalır.
Çığlıklar diner.
Ay ışığı düşer
omuzlarına.

Her adım
iz bırakır.
Her nefes
aşağıdan uzaklaştırır.

En son basamakta
Dünya küçülür.
Sesler kaybolur.
Rüzgâr susar.
Bulutlar bekler.

İnsan,
en yükseğe çıktığında
kendi sessizliğiyle karşılaşır.