Islak Kelimeler Şiiri - Rifat Uçar

Bazı vedalar içimizde tamamlanır.

Kalabalıklar içinde yaşananlar,
zamanın içinde yoktu.

Kalın harflerle yazılmıştı sözler,
beyaz bir kalemle,
büyük puntolarla,
beyaz sayfalara.

Okunmadan silinip gitti
suyun içinde.

Taşıdığın yük ağır değildi oysa;
kelimeler, yüzler, sokaklar, mevsimler...
Yarım kalmış konuşmalardı.

Yağmurun altında sırılsıklam olmak,
gri gökyüzüne karşı
ellerini kaldırıp susmaktı.

Bir sürgün,
bir bekleyiş,
bir yeniden başlamak...

Hepsi birdi.

O büyük sessizlik
kitabın son sayfasına yazılmıştı.

Kapandı o son sayfa,
bitti içimdeki sürgün.

Mürekkep suda eridi,
hafifledi bu yürek.

Biriktirilen suskunluklar
kıyıya vurmuş eski mektuplardı.
Hiçbirinin mürekkebi kalmamıştı,
yine de ıslaktı bütün kelimeler.

Beyaz bir kalemle,
beyaz sayfalara
her gün yeniden yazılmalıydı.