Son Bakış Şiiri - Erokrates Erol Güner

Ben bir sabah, seni kaybedeceğimi bilmeden uyandım…
Ve o gece, seni son kez göreceğimi bilmeden uyudum..
İnsanın, hiçbir şeyin son olduğunu bilmeden yaşaması, ne büyük bir acıymış...
Şimdi ben; o günü takvimden silebilmek için
nelerimi vermezdim,
nelerden vazgeçmezdim…
Keşke zamanı geri çevirebilseydim,
keşke o günlere yeniden dönebilseydim...
Belki sana son kez daha uzun uzun bakardım,
belki son kez daha sıkı sıkı sarılırdım.
Belki de sana söyleyemediğim ne varsa
birer birer söylerdim..
Ama hayat işte… Hayat böyle işte...
İnsan; vedaların bile veda olduğunu,
o bakışların son bakış olduğunu çok sonradan anlıyor ...
Ve hayat bizden aldıklarını
ne kadar yalvarsak da geri vermiyor işte...
Şimdi geriye dönüp şöyle bir bakıyorum da…
Bir daha asla yaşanmayacak hayatın hayaliyle yaşamak,
İnsanın kendi yarasına her gün yeniden dokunmasıymış meğer…
Şimdi ben, bir daha hiç yaşanmayacak o güzel günlerin
son olduğunu bilmeden yaşadığım her ânın,
hayaliyle yaşamaya mahkûm edildim...
Meğerse insanın en büyük çaresizliği de buymuş işte...