SON
Çırpınan kollar, emre asi olmak için değilde,
emre rağmen pes etmişken,
yavaş yavaş gömülürken hayaller,
buz gibi soğuk,
bir ayna kadar parlak,
Ve tadıyla ağızlar kurutan,
ve bir anne haykırışında,
yürekler yakan bir gerçeğe ki,
o, daha yakındır insana,
kendi şah damarından.
Perdeyi aralar gösterir yeniden,
rüya sandığın gerçeği ucundan.
İliklerine kadar hissettirir,
ve kucaklar rahmetiyle,
uzatılan bir elle,
acizliginde boğar benliğini Yaradan,
ardına bile bakmaya fırsat bulamadan...
Yazmamistir o an için yazıyı yazan,
gelmemiştir vakit,
istesende istemesende alınacak nefes varken,
yenecek rızık,
konuşacak söz tükenmeden.
Ne olur ki sen tükendi,
ya da hiç tükenmeyecek desen ?
Acziyetini bilmeden kibir dağı olan insan,
ne başlar, ne de biter ömür,
O ' Kün fe yekün ' diye buyurmadan...
Kayıt Tarihi : 16.11.2026 14:19:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!