ABAKÜS
Bir çocuğun gülen gözlerinin içinde,
tutunmak hayata.
Dünyanın türlü pisliğine inat,
tertemiz ve minicik bir kalbi,
kendine kalkan yaparak.
Öğretirken öğrenmek hayatın bilmecesini,
minicik avuçların içindeki nura,
hayran hayran bakarak.
Yeni dünyalar inşa ederken,
yorulmuş, nefes bile almaya gücün yokken,
ve uçurumun ucunda, kendini unutmuşken,
tutar, izin vermez minik iki kol,
arkandan sımsıkı sarılarak.
Unutturur her derdi kederi,
en çıkılmaz sanılan karanlıklardan,
gülen gözleriyle çeker alır hiç çaktırmadan,
hep bir çocukluk yaparak.
Gün gelir, çoğalır saçta aklar,
yüzde çizgiler.
Ardına baktığında kaç nesile dokunmuş sesin,
Adım adım yaklaşırken
son nefesin.
Ve zaman ki, geri gelmez,
hayıflanarak.
Körpe fidan büyüyüp,
koca bir çınar olmuş.
Mahcup bir bakışla, yürekleri dağlayan,
bitirmiş sanki ömrünü,
usanmadan sıkılmadan,
minicik elleriyle, abakuste bir bir sayarak...
Kayıt Tarihi : 16.11.2026 13:50:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!