Çocukça Şiiri - Hakan Dincel

Biz ne mutlu çocuklardık,
onca zorluğumuz, yoksulluğumuz ve imkansızlığımizla,
biz ne mutlu çocuklardık.

Harçlığımız olmazdı gülerdik,
oyuncakları uzaktan severdik, karşılıksız bir aşk gibi mesela.

Bayramliklarimizla koyun koyuna yatan çocuklardik,
bembeyaz bir güvercindi,
bizim için hayat,
ayağından bağlı, küçücük balkonumuzda.
Bir sabah uçup gittiğinde o,
yine mutlu çocuklardik,
içten içe aglasak da.

Nerden bilirdik ki sevmenin,
çok sevmenin sonunun hep ayrılık olduğunu.
Hep severdik,
karşılıksız seçerdik dostluğu.

Hamamda bayılmış taklidi yapan ayıcıklarımız vardı sokaklarda,
allı güllü macun yer,
mantara ateş ederdik tüfeklerle.
Kız kovalardik torpillerle,
kız kovalayanlarla.
Kovalayamazsak kızları,
usulca yanlarına yaklaşır,
laf atardık delikanlıca.
Birlikte yürüyelim mi derdik,
hayır derse, o zaman koşalım deyip gülerdik,
hiç zorlamaz, espri yapardık,
centilmence ve delikanlıca.

Kolasına maç yapardık,
mahalle aralarında.
Ağzımız açık izlerdik yarin balkonunu,
bir umuttu, ya cama çıkarsa ?

Heyecanı, mahalle maçlarında,
ve okul pikniklerinde yaşadık ilk defa.
Külah dürüp borumuzla atar gibi,
Dürer dürer atardık sıkıntılarımızı çok uzaklara.
Biz ne mutlu ve delikanlı çocuklardik.

Okula gittiğimizde yürüyerek, araçsız, servissiz,
saçı uzunlar kuyruğuna alinirdik,
soğuktan donmuş saçımızla.

Oturamazdik sevgiliyle, kafelerde, barlarda.
Ancak gezerdik
karlı, soğuk, kirli bir havada
Ankara'nın sabahlarinda parklarda.

Büyüdük, bir yanımız hep çocuk kaldı,
ama yeni nesil,
bunu hiç anlamadı.
Belkide yaşadığımız bir hayaldi,
bir romandı.
Onlar için başka bir anlamı da olmadı.

Olsun, biz hala aynı çocuğuz,
gönlünü emanet edene,
gönül dostuyuz...