Sen 2 Şiiri - Can Elif

Ömrümce seni aradım…
Ömrüm bildim seni.
İlk seninle açtı içimde bahar,
ilk seninle güldü kalbimin çiçekleri.

Ne olur bir gece,
rüya olmadığını söyle…
“Ben geldim” de,
kokunu içime çekeyim;
yarım kalmış bir şarkı gibi
tamamlanayım sende.

Özledim seni,
iliklerime kadar…
Adın, gecelerimin kıyısında
sönmeyen bir deniz feneri gibi
hep bana seni gösterdi.

Bir sarıl bana,
“Artık ağlama” de…
Bir kez sırtımı sıvazla,
yıllardır taşıdığım göğün
yükü omuzlarımdan insin.

Çok mu şey istedim?
Bir ömür değil…
Bir an yeter bana;
sen gel,
zaman dursun.

Çünkü ben
senden sonra yaşamayı değil,
seni beklerken eksilen ömrümü
yeniden bulmayı öğrendim.

Gel…
İçimde kapısını hiç kapatmadığım
o son odaya gel.
Belki de bütün ömrüm
senin “geldim” demeni bekliyordur.